Terug van weg geweest

Daar ben ik weer!

Soms heb je van die momenten dat je even de tijd moet nemen om jezelf weer even op te laden. Dit is dan ook wat ik de afgelopen ongeveer 2 weken heb gedaan.

Eerst heerlijk een aantal dagen naar het zon overgoten Schiermonnikoog geweest waar ik heerlijk gewandeld heb en elke morgen lekker een eind heb hardgelopen over het strand. Maar voornamelijk heb ik daar weer even alles op een rijtje kunnen zetten voor mezelf zodat ik weer wat rust heb gekregen in mijn hoofd. Er gebeurd namelijk zoveel tegelijk op het moment en er zijn zoveel dingen die ik moet regelen en waar beslissingen over genomen moeten worden dat het me soms een beetje overstroomd. Maar op schier gelukkig samen met mijn moeder en de hond heerlijk kunnen genieten.
Vervolgens ben ik nog een week bij mijn moeder aan het klussen geweest en hebben we op het onderstel van een laatst afgebroken bouwkeet een nieuwe blokhut gebouwd. Vier dagen echt keihard gewerkt maar ook dit was weer lekker en op een vreemde manier ontspannen. Het is nog niet helemaal af maar dit komt nog wel, hoeven alleen nog maar wat kleine schilder klusjes gedaan te worden en gaan hem komend weekend inrichten en dan is het nieuwe gastenverblijf klaar!

Ik heb afgelopen week dus veel tijd nagedacht over verschillende dingen en 1 van die dingen zou ik in deze blog graag met jullie delen en wil graag proberen uit te leggen hoe dat voor iemand voelt die veel is afgevallen.
Ik hoor de laatste tijd erg vaak als ik mensen tegen kom van nu ben je toch wel klaar met afvallen?! of  nu niet meer afvallen hoor dit is wel genoeg zo?! Nu weet ik dat deze mensen allemaal gelijk hebben maar toch werkt het voor mij persoonlijk zeer demotiverend. Waarom?! omdat ik als ik in de spiegel zie nog altijd de persoon zie die ik was, ik zie nog altijd de dikke ik in plaats van de ik die ik nu ben. Dit komt omdat dit soort processen psychisch altijd veel langer duren dan dat de lichamelijke transformatie duurt. Kan best zijn namelijk dat ik voor mezelf nog 2 jaar nodig heb om echt de persoon te zien ik daadwerkelijk ben.

Kort gezegd dus waarom het  dan zo demotiverend is als mensen zeggen dat ik nu moet stoppen met afvallen? Omdat ik niet zie wat een ander zie en daar door heel onzeker word. Rationeel weet ik dat al deze mensen gelijk hebben en dat ik genoeg ben afgevallen want ik zie ook de getallen op de weegschaal en ik weet ook waar ik vandaan kom.

Hopelijk heb ik zo een beetje kunnen uitleggen hoe het is als je dit regelmatig te horen krijgt. Het is dan ook absoluut geen aanval maar ik hoop wel hiermee  een stukje bewustwording te creëren dat alleen veel kilo’s verliezen maar een heel klein onderdeel is van de transformatie die die persoon meemaakt.

 

foto’s van mijn vakantie worden vandaag nog in mijn fotoalbum gezet!

Een gedachte over “Terug van weg geweest

  1. Hoi Saar.Wat lekker dat je de twee weekjes even iets anders hebt gedaan.Groot gelijk.Wat het afvallen betreft snap ik jou helemaal.Toen ik op m,n streef gewicht was plus/minus 8 jaar geleden en 35 kilo minder woog .Ik dus voor m,n gevoel klaar was dacht ik en nu wat moet ik nu gaan doen.De verveling sloeg toe.Het neemt je hele leven in beslag niet op een vervelende manier.Maar dat was klaar.Ik was in die tijd noem het maar verlegen durfde niet zoveel.Maar door gesprekken met andere mensen heb ik geleerd voor mezelf op te komen.Nou Saar zet hem op meid.x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *